Αλκυονίδες

Κάτι να περισσεύει και κάτι άλλο
μέσα μου να ‘ναι πάντοτε λειψό
λόγους να βρίσκω να ‘χω να αμφιβάλλω
με τρόπο όμως οπωσδήποτε κομψό

Να λέω όλα τα λόγια όπως πρέπει
να κάνω όλα τα βήματα στρωτά
να περιμένει ο νους και να μη βλέπει
το πριν, το τώρα, το σε λίγο, το μετά

Έτσι να με πηγαίνει ο χρόνος πάντα
κι έτσι να τον πηγαίνω εδώ κι εκεί
χωρίς να υπάρχουνε νοήματα, ελπίδες

Αυτός να έχει πάρει τα κουμάντα
κι εγώ να κάνω από συνήθεια  τουμπεκί
αναπολώντας κάποιες κάπου Αλκυονίδες

Πάρθιον βέλος

Μια ιστορία που δεν έχει αρχή και τέλος
ένα αστέρι που μια σβήνει μια ανάβει
ένα –στη θάλασσα- ακυβέρνητο καράβι
πάρθιον βέλος

Η φωταψία ενός προσώπου πριν το κλάμα
η αντανάκλαση του πόνου στις ρυτίδες
το φως που καίει όσες έμειναν ελπίδες
σιγά το πράμα!

Μια λέξη μόνο να μου πεις που να χωράει
όσα δε μπόρεσαν βιβλία να χωρέσουν
μες στις σελίδες

Κι εγώ μετά θα συμμαζέψω –μου- τα χάη
όπως συμμάζεψα να δεις όσα σ’ αρέσουν
και δεν τα είδες…

Μνήμη

Να ‘ναι ολάκερη η πόλη αναμμένη
κι εγώ σα να ‘χω μια χαρά –ή θλίψη να ‘χω;-
να παραμένω με την όψη κουρασμένη
κι εκεί κρυφά να κοροϊδεύομαι ότι υπάρχω

Να ‘ναι ολόφωτοι οι δρόμοι και τα φώτα
σα μια παρέλαση από μνήμες που ‘χα θάψει
να μου φωτίζουν του προσώπου τον ιδρώτα
μέχρι στους κόμπους του τα κάτοπτρα ν’ αστράψει

και να ξυπνήσει ανεξίτηλη μια μόνο
να ξεσκεπάσει τα σβησμένα –ως τώρα- ίχνη
φέρνοντας τούμπα –μου- το χώρο και το χρόνο
μια ξεχασμένη διαδρομή ξανά να δείχνει

κι εγώ, να μένω με την όψη κουρασμένη
κι η μνήμη αυτή να με τραβά να με πηγαίνει…

Όνειρο

Λαξεύοντας το μάρμαρο, την πέτρα
της άψυχης καρδιάς σου εμένα η  πέννα
κι ενώ κεντούν, στα μάτια τα σφιγμένα
τα βέλη από της θλίψης τη φαρέτρα

Του ύπνου θα κρατήσω την οδύνη
τη θαλπωρή του πάνω μου θα αφήσω
να ταξιδέψει και θα ξεχωρίσω
τον πόνο  ό,τι μπορεί να μεγεθύνει

Σε όνειρο θα δω πως είσαι πέτρα
κι η σμίλη μου  επάνω σου χαράζει
όσες πορείες θέλω να διανύσω

Στο σώμα σου -για να το κατοικήσω-
Το σχήμα του το χέρι μου θα αλλάζει
Αγνοώντας τους κανόνες και τα μέτρα

Η Νύχτα

Στη νύχτα δεν υπάρχουν πια προφάσεις.
Το μαύρο φως τα πάντα εξευγενίζει.
Ό,τι δεν έχει χρώμα του δανείζει
Απέριττη, απαλλαγμένη από αντιφάσεις

Μαύρο. Πηχτό. Σάπιο αίμα. «Φως που καίει»
μα δε φωτίζει ούτε δρόμους ούτε σκέψη.
Μαύρο. Πηχτό. Σάπιο αίμα. Να νοθέψει
ό,τι έχει μείνει ζωντανό, ό,τι αναπνέει…

Το νου, τη μνήμη, τα αισθήματα, τη θλίψη
Τις αδιάφορες που σβήστηκαν εικόνες
κι άφησαν πίσω ένα άδειο κάδρο δίχως σώμα

να περιβάλλει το κενό. Κι αν δεν προκύψει
καινούργιο όνειρο επισκέπτης στους κοιτώνες
θα είναι κόπος κι η ανάσα μας ακόμα.

Εν Αθήναις *

Φαντάσματα! Παντού σκιές και ήχοι.
Το σπίτι άδειο και στα έπιπλα σεντόνια
με τις πτυχώσεις σκονισμένες. (Πάνε χρόνια
που αφέθηκαν τα γεγονότα μας στην τύχη)

Τα τζάμια ραγισμένα -που- αιωρούνται
πληγώνουν -Φίλε- όλο το φως κι εκείνο σπάει…
Φως εκ Φωτός! (Η νύχτα όμως δε μασάει)
Φως εκ Φωτός! (Κι ας, όλοι εδώ, κοιμούνται)

Φεύγουν οι μέρες οι εβδομάδες και οι μήνες
και η σκόνη -πια- έγινε πέτρα στις πτυχώσεις,
στο νου, στα μάτια, στο μυαλό και στα πνευμόνια

Να…. κάπως έτσι πάνε, φεύγουνε τα χρόνια
και μην ακούς τις φήμες τις διαδόσεις
πως είναι ωραία να είσαι -Φίλε- “εν Αθήναις…”

Αφού διάβασα-άκουσα αυτό το υπέροχο ποίημα του ποιητή Δημήτρη Σολδάτου

Σταλακτίτες ΙΙΙ (Τέλος Συλλογής)

Έτσι μας βλέπω όλους. Σταλακτίτες
Αδιάφορους, νωθρούς και παγωμένους
με κάποιες στην ψυχή κρυμμένες ήττες
να μας κρατάνε ακόμα ενωμένους

Σπαρμένους σε απόσταση ασφαλείας
ο ένας μας να απέχει από τον άλλον
Είδος -η αγάπη εδώ- πολυτελείας
και… πάνω από όλα εχθρικό στο περιβάλλον

Κι αν ένας μας τολμούσε απ’ την πορεία
(αυτή που όρισε ο καιρός να μας πηγαίνει)
να λόξευε έστω από λάθος μια σταλιά

Ίσως να κλέβαμε κι εμείς την ευκαιρία
της κατά τύχην επαφής κι έστω σαν ξένοι
όχι πια μόνοι να… πεθαίναμε αγκαλιά

Σταλακτίτες ΙΙ

Τον περισσότερο καιρό μας τον περνάμε
ζητώντας κάποια αντανάκλαση φωτός
στα μάτια μας να αστράψει κι ας πονάμε.
Έτσι μας είπαν ότι πρέπει. Συνεπώς

πάμε κι εμείς μέσα στα πλαίσια του κανόνα
την κατακόρυφη πορεία μας της πλήξης
με συναισθήματα τους μήνες του χειμώνα
(Και τι συναίσθημα στα αλήθεια εδώ να δείξεις…)
 
Κλεισμένος ο καθένας σε μια πάχνη
σαν από ανάσα που κρυστάλλωσε στο κρύο
και σαν ψυχή που βγήκε τρομαγμένη
 
Ανάστροφα εντελώς, σαν την αράχνη
το χώμα, το κοιτάμε σα βραβείο 
δεν ξέρουμε όμως πως κι αυτό μας περιμένει…

Σταλακτίτες

Ανάποδα πιασμένοι απ’ την κορφή
τα πόδια πάνω, κάτω το κεφάλι
του κόσμου ψηλαφίζουμε το χάλι
με μόνη αίσθησή μας την αφή

Κάθε χρονιά ψηλώνουμε ένα πόντο
κι αυτό πολύ το χαίρονται οι θαμώνες
Η μούχλα κι η υγρασία εμάς το φόντο
Μούχλα το σώμα μας εδώ και κάτι αιώνες…

Κάνουμε κόντρες ποιος θα πρωτοφτάσει
να ακουμπήσει με το μέτωπο τη γη
και να φιλήσει το είδωλό του με το στόμα

Αιώνες… και κανείς δεν έχει πιάσει
το νόημα που μι άθλια προσταγή
μας κατευθύνει όλους μας… στο χώμα