ΙΧ
Αλκυονίδες
Κάτι να περισσεύει και κάτι άλλο
μέσα μου να ‘ναι πάντοτε λειψό
λόγους να βρίσκω να ‘χω να αμφιβάλλω
με τρόπο όμως οπωσδήποτε κομψό
Να λέω όλα τα λόγια όπως πρέπει
να κάνω όλα τα βήματα στρωτά
να περιμένει ο νους και να μη βλέπει
το πριν, το τώρα, το σε λίγο, το μετά
Έτσι να με πηγαίνει ο χρόνος πάντα
κι έτσι να τον πηγαίνω εδώ κι εκεί
χωρίς να υπάρχουνε νοήματα, ελπίδες
Αυτός να έχει πάρει τα κουμάντα
κι εγώ να κάνω από συνήθεια τουμπεκί
αναπολώντας κάποιες κάπου Αλκυονίδες
16/07/2009 στο 22:46
εμπεριέχει και τη μουσική
..το χόρεψα ήδη!
υπέροχο κι αυτό ,συνεπής ευχάριστη ακολουθία!
20/07/2009 στο 09:48
Επίκαιρο!
20/07/2009 στο 17:59
Πολύ ωραίο.
ΥΓ. Στην αρχή αντί για το λατινικό εννέα, διάβασα γιωταχί.
10/08/2009 στο 12:34
Πάντα “όμορφος” …
Πάρε και τις δικές μου “ΑΚΥΟΝΙΔΕΣ” http://silia.wordpress.com/2009/01/23
Ακριβοθώρητος , έχεις γίνει ….
Γιατί ;
19/08/2009 στο 02:23
Κι αν λες όλα τα λόγια σ’ ένα ρόλο,
δεν ξέρεις αν το έργο σου σωστά
απ΄ το κοινό προσλήφθηκε – και όλο
το στοίχημά σου παίζεται σ’ αυτά
που δεν αποδοθήκαν ως προείπες…
Κι αν κάποτε, αυτά που ΄χες σκεφτεί
τα νιώθεις πια να είναι παρλαπίπες
δεν σου ‘φταιξε η μέρα κι η εποχή!
Κι αν ήτανε ωραίες οι Αλκυονίδες,
να μην ξεχνάς – ακόμα ένας χειμώνας
θα πρέπει απ‘ την ψυχή σου να περάσει.
Τις μέρες κι αν θεωρείς θεραπαινίδες,
κι αν έχει κι εξαιρέσεις ο κανόνας,
σώπαινε τώρα – θα ΄ναι απλά μια φάση…
11/09/2009 στο 12:13
Stixakia mas uparxeis?
12/09/2009 στο 20:25
Μέχρι το τελευταίο τρίστιχο, το σονέτο υπόσχεται πολλά. Στον 12ο και 13ο στίχο ναυαγεί. “Κουμάντα”, “τουμπεκί”… O ελεγειακός τόνος και ο μάγκικος δεν συμβιβάζονται.
23/10/2009 στο 23:11
#dee:
Υπάρχω, υπάρχω
#verset:
Θα συμφωνήσω απόλυτα!