V
Η Νύχτα
Στη νύχτα δεν υπάρχουν πια προφάσεις.
Το μαύρο φως τα πάντα εξευγενίζει.
Ό,τι δεν έχει χρώμα του δανείζει
Απέριττη, απαλλαγμένη από αντιφάσεις
Μαύρο. Πηχτό. Σάπιο αίμα. «Φως που καίει»
μα δε φωτίζει ούτε δρόμους ούτε σκέψη.
Μαύρο. Πηχτό. Σάπιο αίμα. Να νοθέψει
ό,τι έχει μείνει ζωντανό, ό,τι αναπνέει…
Το νου, τη μνήμη, τα αισθήματα, τη θλίψη
Τις αδιάφορες που σβήστηκαν εικόνες
κι άφησαν πίσω ένα άδειο κάδρο δίχως σώμα
να περιβάλλει το κενό. Κι αν δεν προκύψει
καινούργιο όνειρο επισκέπτης στους κοιτώνες
θα είναι κόπος κι η ανάσα μας ακόμα.
07/04/2009 στο 00:21
Στην αρχή σκέφτηκα να σε πάρω τηλέφωνο.
Μετά – καθότικαι αργά – να σου στείλω μέηλ.
Τελικά αποφάσισα να αφήσω το σχόλιο.
Λοιπόν έχω εκπλαγεί, για δυο τρεις λόγους.
Οι κανα δυο, περιμένω να ωριμάσουν για να τους παραθέσω δημόσια.
Ο ένας όμως είναι – και που μ΄έκανε να στέκω κοιτάζοντας ώρα τους στίχουυς δίχως να τους διαβάζω – πως είναι σα να τους έχω γράψει εγώ!
Αφού σκέφτομαι να ψάξω το κρανίο μου να δω μήπως έχεις βάλει κάμερες!
Είμαι πολύ περίεργος να δω πως θα εξελιχτούν αυτά τα σονέτα.
Υ.Γ. Ο στίχος σου “κι άφησαν πίσω ένα άδειο κάδρο δίχως σώμα”, αν αφαιρέσεις τη λέξη “άδειο” λες και γράφτηκε ως λεζάντα στην τελευταία μου ανάρτηση!!!
Μήπως γερνάμε και η “επικοινωνία” μας πάει σιγά σιγά σε “άλλη διάσταση”;
07/04/2009 στο 13:50
Μ’ άρεσε -ειδικα η κατάληξη.Θα μου επιτρέψεις μόνο κάποιες ερωτήσεις παρά παρατηρήσεις αγαπητέ Στιχάκια:
Είδα και σ αυτό όπως και σε κάποια από τα προηγούμενα πως δεν τηρείς αυστηρά τον ίδιο αριθμό συλλαβών σε κάθε στίχο(αλλού 11 αλλού 13).Να φανταστώ πως είναι στις προθέσεις σου κάτι τέτοιο;
Και επίσης ο στίχος “τις αδιάφορες που σβήστηκαν εικόνες” φαίνεται να είναι σε τροχαϊκό μέτρο ενώ οι άλλοι σε ξεκάθαρο ιαμβικό.
Αυτό σημαίνει πως θες ν αποδεσμεύσεις τη μορφή του ποιήματος από κάποια “κανονιστικά σχήματα”;…
(Είπα,αφού η γενικότερη απαίτηση είναι η αλλαγή ύφους σε ποστ και σχόλια,να προσαρμοστώ κι εγώ διεισδύοντας στο ποιητικό σου εργαστήρι….:) )
07/04/2009 στο 20:43
#Αλέξανδρος:
Περιμένω κι εγώ να ωριμάσουν οι κανα-δυο λόγοι που λες.
Κι εγώ είμαι περίεργος να δω πώς θα εξελιχθούν.
Σχετικά με την ερώτησή σου, ναι γερνάμε αλλά μην το πεις πουθενά
#Kyriaz:
Γιάννη καλά έκανες και ρώτησες παρατήρησες αυτά που λες.
Σαν απάντηση θα σου πω μόνο πως δεν έχουν όλα τα παιδιά τα ίδια μάτια ούτε τα ίδια μαλλιά. Δε μιλάν και δεν κινούνται με τον ίδιο τρόπο.
Και καμιά φορά -τα βλέπουμε όλοι- όπως πάνε σκοντάφτουν ή κάνουν βήματα στο πλάι. Έτσι δες το. Εδώ τώρα θα μου πεις πως έχουν όλα το ίδιο μπόι. Αυτό, ναι το κρατάμε.
Για να σου απαντήσω όμως και πιο συγκεκριμένα, όχι, δεν είναι ηθελημένες οι αλλαγές στις συλλαβές και στο μέτρο.
Αυτός είναι ο εσωτερικός ρυθμός όπως παράγεται. Έτσι τον αφήνω. Ό,τι βγαίνει βγαίνει “μονοκοντυλιά” θα μπορούσα να πω.
Ηθελημένα όμως δε γυρίζω πίσω να τα “αλφαδιάσω” ή/και να τα “καλουπώσω” εκ των υστέρων.
Ισιώνουμε τα σγουρά μαλάκια των παιδιών; Εγώ όχι κι ας πετάνε λίγο
07/04/2009 στο 23:18
Αγαπητέ Στιχάκια, μετά την προτροπή σας αναγκάζομαι να δηλώσω και δημόσια πως….δεν αντέχω άλλο! Οπότε, ιδού και….το κρίμα στο λαιμό σας…! (ελπίζω και το χρήμα άμα τη δημοσίευση, με τα ποσοστά μου όπως έχουμε συμφωνήσει…)
Οι Ώρες
Οι ώρες που κυλούνε, δίχως τέρμα,
- τη μια στιγμή εδώ είναι μεσημέρι
(μεσουρανεί ο ήλιος – καλοκαίρι)
κι ύστερα….απλά βυθίζεσαι στο τέλμα,
μιας νύχτας σκοτεινής, χωρίς φεγγάρι.
Σε πνίγει, σε κυκλώνει η απελπισία,
γι’ ατέρμονη ζωή, χωρίς ουσία –
για όνειρα που χάθηκαν, να πάρει…
Κι έπειτα, την αυγή όπως προβαίνει,
του δίσκου ο ήλιος, μες τον ουρανό,
κι όπως το φως κι η ζέστη ανεβαίνει,
τον ίσκιο λες πως πίσω σου θ’ αφήσεις.
και το παλεύεις, ως το δειλινό –
μα η νύχτα, θ’ αφυπνήσει τις αρνήσεις.
08/04/2009 στο 09:42
Καλέ μου Στιχάκια, μπορείτε μήπως να διορθώσετε και το
τη νύχτα λες πως πίσω σου θ’ αφήσεις
σε
τον ίσκιο λες πως πίσω σου θ’ αφήσεις;
Πολλές νύχτες μαζεύτηκαν και θα πέσει η νύχτα στο Παλέρμο στο τέλος!