IV
Εν Αθήναις *
Φαντάσματα! Παντού σκιές και ήχοι.
Το σπίτι άδειο και στα έπιπλα σεντόνια
με τις πτυχώσεις σκονισμένες. (Πάνε χρόνια
που αφέθηκαν τα γεγονότα μας στην τύχη)
Τα τζάμια ραγισμένα -που- αιωρούνται
πληγώνουν -Φίλε- όλο το φως κι εκείνο σπάει…
Φως εκ Φωτός! (Η νύχτα όμως δε μασάει)
Φως εκ Φωτός! (Κι ας, όλοι εδώ, κοιμούνται)
Φεύγουν οι μέρες οι εβδομάδες και οι μήνες
και η σκόνη -πια- έγινε πέτρα στις πτυχώσεις,
στο νου, στα μάτια, στο μυαλό και στα πνευμόνια
Να…. κάπως έτσι πάνε, φεύγουνε τα χρόνια
και μην ακούς τις φήμες τις διαδόσεις
πως είναι ωραία να είσαι -Φίλε- “εν Αθήναις…”
Αφού διάβασα-άκουσα αυτό το υπέροχο ποίημα του ποιητή Δημήτρη Σολδάτου
02/04/2009 στο 14:53
εξαιρετικά αισιόδοξη προσέγγιση του γουίκεντ..
(έτσι το διάβασα εγώ)
02/04/2009 στο 15:22
#K.K.Μοίρης:
Και πολυ καλά κάνατε
Πάντα τα γουίκεντς είναι ευκαιρία να την κάνουμε για λίγο.
Σωστά το είδατε λοιπόν!
02/04/2009 στο 18:33
Κατά τη γνώμη μου φταίει ο τρόπος και όχι ο τόπος. Παρόλα αυτά, δε χορταίνει κανείς να σας διαβάζει πάλι και πάλι, με τον τρόπο που έχετε.
03/04/2009 στο 19:32
πήρα τη δόση μου
διπλή με του Σολδάτου
03/04/2009 στο 20:04
#hdd345f:
Συμφωνώ απόλυτα μαζί σας.
Η δυστυχία μας ή η ευτυχία μας δεν αποτελούν θέμα γεωγραφίας.
Η Πόλις του Καβάφη το έχει κλείσει αυτό το ζήτημα οριστικά.
#KostasLogh:
Έτσι να έχετε να πορευτείτε το Σαββατοκύριακο!
03/04/2009 στο 21:30
Πφφφ….εγώ σας πρόλαβα αγαπητέ Στιχάκια! Μα κι εσείς…διαλέχτε κανένα άλλο να απαντήσετε πια! Τόσα ωραία έχει γράψει…;-))
04/04/2009 στο 00:15
#Σοφία:
Ό,τι και να πω έχεις δίκιο!
04/04/2009 στο 00:27
ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ!
Ειδικά αυτή η σκόνη που έγινε πέτρα (στα χέρια του γλύπτη λόγου)…
Έχω όμως δυο απορίες:
α) ο αστερίσκος στο εν Αθηναις*
β) η παραπομπή. Ως αντιδιαστολή με το δικό σου; Δεν μου άρεσαν καθόλου οι στίχοι. Αυτό πια με την επαρχία έχει καταντήσει μελό. Δεν υπάρχουν επαρχίες με την έννοια που υπήρχαν πριν 20- 30 – 100 χρόνια. Και , φυσικά, δεν είναι καταθλιπτικές.
Ειδικά τα Χανιά είναι υπέροχα. (για τους χανιώτες δεν ξέρω)
Όσο για τον συνάδελφο τον Κωστή, δεν το΄χει λύσει καθόλου το ζήτημα, παρά ένα μέρος του. Διότι η πόλις σ΄ακολουθεί αλλά μέχρι ένα σημείο. Διότι ως δημιούργημα του ανθρώπου δεν έχει τις ίδιες αντοχές και ευελιξίες με τον δημιουργό.
Κι έτσι κάποια στιγμή στέκεται απλά και – λαχανιασμένη – τονε βλέπει να ξεμακραίνει.
04/04/2009 στο 00:49
#Αλέξανδρος:
Χαίρομαι που σου άρεσε τόσο! Αλήθεια.
Σχετικά με τις απορίες σου και τις παρατηρήσεις
α) ο αστερίσκος έπρεπε να μπει πριν την παραπομπή και εκ παραδρομής δεν μπήκε
β)
Σχετικά με τον Καβάφη:
δεν αναφερόμουν στο στίχο η πόλις θα σε ακολουθεί αλλά στο στίχο
Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες…
Εννοώντας πως, είτε Λευκάδα είτε Αθήνα, όπως είχε πει και ο Καρυωτάκης, υπάρχουν ορισμένοι άνθρωποι που την κακιά την ώρα την έχουν μέσα τους. Δε φταίει επομένως ούτε η Επαρχία ούτε η Αθήνα.
Η συγκεκριμένη παραπομπή μπήκε επειδή αλήθεια είναι η πηγή έμπνευσης για τούτο το σονέτο.
Σχετικά με την κρίση σου για τους στίχους του Δημήτρη Σολδάτου θα διαφωνήσω κάθετα μαζί σου, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει την έναρξη διαλόγου για να πείσει ο ένας τον άλλο.
Ή νιώθεις κάτι διαβάζοντας ένα ποίημα ή όχι. Εγώ διαβάζοντας το ποίημα του Σολδάτου ομολογώ πως ένιωσα πολλά. Εσύ, σε πιστεύω, όχι.
Δεδομένου όμως ότι ο Δημήτρης δε συμμετέχει σε αυτή τη συζήτηση, θα προτιμούσα το σχόλιό σου να το είχες αφήσει στο δικό του blog και όχι εδώ.
Όλοι όταν εκθέτουμε τη δουλειά μας κρινόμαστε. Εδώ όμως θα προτιμούσα να περιοριστούμε στην κρίση της δικής μου δουλειάς άντε και όσων αναφέρονται στα σχόλια.
υγ
Δε θα θυμώσεις, σωστά;
04/04/2009 στο 09:56
Άλλο ένα πολύ καλό σονέτο από τον Στιχάκια…
Για την ιστορία μόνο να πω ότι ο Σολδάτος γι’ αρκετά χρόνια έζησε την “εν Αθήναις” …ομορφιά της ζωής και απογοητευμένος επέστρεψε στη Λευκάδα.Η μιζέρια της επαρχίας αποτέλεσε για τον ίδιο προτιμότερη επιλογή ζωής από τη …..”μεγάλη ζωή” της Αθήνας.
Όσο για τη ζωή στην επαρχία και πόσο αυτή έχει αλλάξει,θα μου επιτρέψετε ,επειδή για επαγγελματικούς λόγους έζησα αρκετά χρόνια στην περιφέρεια,να πω ότι συμφωνώ απολύτως με τον Σολδάτο.
Στιχάκια,περιμένω πάντα με ανυπομονησία κάθε φορά το επόμενό σου σονέτο.
Την καλημέρα μου σε όλους.
04/04/2009 στο 11:29
Καλή αρχή στη νέα blogoζωή.
Θα τα λέμε συχνότερα ελπίζω
05/04/2009 στο 01:01
Νομίζω πως με κάλυψες με τις απαντήσεις σου.
Την κριτική μου στους στίχους του Σολδάτου την έκανα εδώ γιατί έβαλες την παραπομπή εδώ και σε σχέση πάντα με τους δικούς σου στίχους.
Επιμένω πάντως πως δεν υπάρχουν καταθληπτικές επαρχίες αλλά καταθληπτικοί άνθρωποι (κι αυτοί βρίσκονται παντού)
Υ.Γ. Να θυμώσω; Εγώ μόνο με τη γυναίκα μου θυμώνω. Με κανέναν άλλο.
05/04/2009 στο 13:43
τα τζάμια αιωρούνται-εγώ ραγίζω
πληγώνω όλο το φως-εκείνο μένει
ολόκληρα μισά που αφηγούνται
σκοτάδι από φως που επιμένει
σκοτάδι:αρωγός που δεν ορίζω
συγνώμη για την αυθαιρεσία
επί του σονέτου
που είναι πολύ όμορφο
αλλά έπαψε να είναι σονέτο
μετά τις ραγδαίες παραφθορές μου
σε φιλώ
συγνώμη συγνώμη
05/04/2009 στο 19:39
Δυο σχόλια:
1) Περί της Πόλης του Καβάφη: όποιος είδε την πρώτη ανταπάντηση τη δική μου στου Σολδάτου θα είδε και τον στίχο:
Η Πόλις (θα το είδατε) είναι πάλι. Πάλι….
που σαφώς παραπέμπει σε Καβάφη, άρα συμφωνώ με τον Στιχάκια
και 2) ας μην κρίνουμε (ω Ανδρες και Γυναίκες Αθηναίοι) εκ του ασφαλούς τη ζωή της επαρχίας. Η Λευκάδα το χειμώνα έχει (αν δεν κάνω λάθος) 6.000 κατοίκους. Εχετε ζήσει εσείς σε τόσο μικρό μέρος;
Εγώ έχω ζήσει και στο Ηράκλειο της Κρήτης και περνάω μεγάλο μέρος του χρόνου μου και στην Πάτρα και ήταν/είναι μια χαρά (και πολύ καλύτερα για μένα σε σχέση με την Αθήνα).
Τα Χανιά τα έχω επισκεφτεί ως φοιτήτρια στην Κρήτη άπειρες φορές και είναι πανέμορφα. Αλλά (έλεος) έχουν 50.000 κατοίκους. Το ίδιο είναι 50.000 και 6.000 ;
Εχω φίλους που ζουν στη Ζάκυνθο το χειμώνα, παλιαιότερα στην Πάρο, στη Σύρο…όλοι τα ίδια έλεγαν, για την πλήξη του χειμώνα.
Δεν νομίζω λοιπόν ότι έχει άδικο ο Σολδάτος σε αυτά που λέει. Βέβαια κι εγώ στο δικό μου ποίημα-απάντηση εξήγησα το ίδιο με τον Στιχάκια, ότι δηλαδή η πλήξη κάλλιστα μπορεί να υπάρχει και στην Αθήνα.
Φανταστείτε τώρα ότι εμείς που σχολιάζουμε εδώ μένουμε στην Αθήνα οι περισσότεροι κι ούτε βλεπόμαστε από κοντά (άντε μια φορά το χρόνο).
Νομίζω ότι το πρόβλημα της κοινωνικής απομόνωσης είναι εξίσου έντονο στις πολίχνες και στις μεγαλουπόλεις.
Μια έρευνα που έχω διαβάσει λέει πως για να νιώσουν καλά οι άνθρωποι πρέπει να μένουν σε πόλεις των 100 με 150 χιλάδων κατοίκων (λέγε με Πάτρα, Ηράκλειο) και οποιαδήποτε απόκλιση είτε προς τα πάνω είτε προς τα κάτω έχει αρνητική επίδραση στον ψυχισμό τους.
(Και τώρα ποιό καλό παιδί μπορεί να μας βρει τον πληθυσμό της Αλεξάνδρειας στα χρόνια του Καβάφη; )
05/04/2009 στο 19:40
Α, ναι και σχόλιο 3) Σεβόμενη την ποιοτική στροφή του Στιχάκια μας, όπως είδατε δεν μπαίνω πλέον σε διαδικασία ανταπάντησης!
(αν και εγώ πάντα έβρισκα ποιοτικό στον Στιχάκια).
06/04/2009 στο 12:26
#Kyriaz:
Καλημέρα Γιάννη. Κι εγώ συμφωνώ με το Σολδάτο αλλά πιστεύω πως είναι και το μέσα μας που παίζει ρόλο.
#neofitos:
Έτσι μπράβο!
#Αλέξανδρος:
Σε κάλυψα με κάλυψες! Γι αυτό είναι οι φίλοι
#Φαίδρα:
Δεν υπήρξε καμία παραφθορά.
Χαίρομαι να διαβάζει κάτι δικό μου κάποιος και να θέλει να το συνεχίσει.
Σημαίνει πως υπήρξε επικοινωνία.
Κι εγώ σε φιλώ και δε θέλω συγνώμες
#Σοφία:
Νομίζω ότι το πρόβλημα της κοινωνικής απομόνωσης είναι εξίσου έντονο στις πολίχνες και στις μεγαλουπόλεις…
Συμφωνούμε λοιπόν
#Σοφία 2:
Να δω πόσο θα αντέξεις!
Διευκρινίζω όμως πως δε θεωρώ ασέβεια τη διαδικασία της ανταπάντησης.
Μην αυτοπεριορίζεστε λοιπόν. Ούτε εσείς ούτε κανένας άλλος.
Χώρος ελεύθερης έκφρασης είναι εδώ
08/04/2009 στο 09:43
Δεν άντεξα λέμε!
Δεν θα ανταπαντήσω μόνο σε αυτό, επειδή εδώ έκανα τη…δήλωση
)
Φταίτε κι εσείς όμως Στιχάκια, είστε προβοκάτορας.
Η σταλακτίτης μήπως;