«
»

II

Σταλακτίτες ΙΙ

Τον περισσότερο καιρό μας τον περνάμε
ζητώντας κάποια αντανάκλαση φωτός
στα μάτια μας να αστράψει κι ας πονάμε.
Έτσι μας είπαν ότι πρέπει. Συνεπώς

πάμε κι εμείς μέσα στα πλαίσια του κανόνα
την κατακόρυφη πορεία μας της πλήξης
με συναισθήματα τους μήνες του χειμώνα
(Και τι συναίσθημα στα αλήθεια εδώ να δείξεις…)
 
Κλεισμένος ο καθένας σε μια πάχνη
σαν από ανάσα που κρυστάλλωσε στο κρύο
και σαν ψυχή που βγήκε τρομαγμένη
 
Ανάστροφα εντελώς, σαν την αράχνη
το χώμα, το κοιτάμε σα βραβείο 
δεν ξέρουμε όμως πως κι αυτό μας περιμένει…

Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε την 31/03/2009 στις 01:05 και έχει αρχειοθετηθεί ώς Σονέτα . Μπορείτε να παρακολουθήσετε τυχόν νέες απαντήσεις χρησιμοποιώντας το feed RSS 2.0 Μπορείτε να αφήσετε μια απάντηση, ή ένα trackback από την δικιά σας σελίδα.

7 σχόλια προς “II”

  1. αλέξανδρος ανδρουλάκης Λέει:
    31/03/2009 στο 01:32

    Μπήκες πολύ δυναμικά!
    Δυο αναρτήσεις σε ένα βράδυ!
    Και τι αναρτήσεις!
    .
    Το κακόμοιρο το χώμα όμως… Αν ήξερε κι αυτό πως μας περιμένει ίσως ανέβαλε το ραντεβού.
    Φοβάμαι όμως πως ούτε κι αυτό το ξέρει!

  2. αλέξανδρος ανδρουλάκης Λέει:
    31/03/2009 στο 01:34

    Υ.Γ. Προτείνω – ταπεινή μου γνώμη – ν΄αφήσεις τα Ι, ΙΙ, ΙΙΙ, ΙV κλπ και να πιάσεις τα 1, 2, 3, 4….., γιατί αλλοιώς θα χάσουμε την μπάλα.

  3. Κ.Κ.Μοίρης Λέει:
    31/03/2009 στο 08:21

    now you’re talkin !!

  4. stixakias Λέει:
    31/03/2009 στο 09:54

    #Αλέξανδρος:

    Εμένα κάτι μου λέει πως το ξέρει.

    Σχετικά με την αρίθμηση, μάλλον θα συνεχιστεί στα λατινικά. Ευκαιρία να μάθω να μετρώ και σε άλλες γλώσσες. Είπαμε, τεσσάρων ετών!

    #K.K.Μοίρης
    Are you talking to… me?

    Thanks anyway :-)

  5. ε Λέει:
    31/03/2009 στο 11:07

    μαλιστα
    : – )

  6. stixakias Λέει:
    31/03/2009 στο 14:27

    ε… κάτι έπρεπε να γίνει

  7. Σοφία Κολοτούρου Λέει:
    08/04/2009 στο 10:05

    Σταλαγμίτες ΙΙ

    Περνούνε τον καιρό τους λυπημένοι,
    ψάχνοντας για τον τέλειο σταλακτίτη,
    που πάνω τους θα στάξει, θα επιμένει –
    φωτός τότε θα γίνουνε μια κοίτη.

    Καρτερικά, λες χώμα, περιμένουν,
    υφαίνοντας ολοένα τον ιστό τους.
    Σε ξένο κάποιο στίχο όλο πηγαίνουν,
    στων άλλων βηματίζουν τον σκοπό τους.

    Την άνοιξη, απ’ τη θερμοκρασία,
    λιώνουν αργά – αργά οι πρώτες στάλες.
    Δέχονται κάθε σκέψη μ’ ευφορία

    και όλο ψηλώνουν, φτάνουν στο ταβάνι.
    Ζητούν εκεί ιδέες πιο μεγάλες,
    μα ο σταλακτίτης τους…θα ΄χει πεθάνει

Υποβολή απάντησης