»

I

Σταλακτίτες

Ανάποδα πιασμένοι απ’ την κορφή
τα πόδια πάνω, κάτω το κεφάλι
του κόσμου ψηλαφίζουμε το χάλι
με μόνη αίσθησή μας την αφή

Κάθε χρονιά ψηλώνουμε ένα πόντο
κι αυτό πολύ το χαίρονται οι θαμώνες
Η μούχλα κι η υγρασία εμάς το φόντο
Μούχλα το σώμα μας εδώ και κάτι αιώνες…

Κάνουμε κόντρες ποιος θα πρωτοφτάσει
να ακουμπήσει με το μέτωπο τη γη
και να φιλήσει το είδωλό του με το στόμα

Αιώνες… και κανείς δεν έχει πιάσει
το νόημα που μι άθλια προσταγή
μας κατευθύνει όλους μας… στο χώμα

Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε την 30/03/2009 στις 18:41 και έχει αρχειοθετηθεί ώς Σονέτα . Μπορείτε να παρακολουθήσετε τυχόν νέες απαντήσεις χρησιμοποιώντας το feed RSS 2.0 Μπορείτε να αφήσετε μια απάντηση, ή ένα trackback από την δικιά σας σελίδα.

15 σχόλια προς “I”

  1. αλέξανδρος ανδρουλάκης Λέει:
    30/03/2009 στο 19:54

    KΑΛΗ ΑΡΧΗ!!!

    Κι αν η συνέχεια είναι ανάλογη του πρώτου σονέτου (που γιατί να μην είναι;) θα είναι μια άκρως ενδιαφέρουσα συνέχεια.
    Όσο γα το όριο που βάζεις 100+1 , μπορεί να γίνει και προσεγγιστικό!

  2. Σοφία Κολοτούρου Λέει:
    30/03/2009 στο 20:04

    …μα θα φτιαχτεί το γαμημένο το σονέτο (που θα ‘γραφε και ο Ηλίας Λάγιος…)

    Καλοτάξιδο, αφήνω βιαστικό σχόλιο για να είμαι η πρώτη που θα αφήσει σχόλιο (χε χε) και πάω να το πω σε όλους…!

  3. kostaslogh Λέει:
    30/03/2009 στο 20:11

    να πω πως δεν τρελάθηκα;
    να πέσω απ το ταβάνι!

    καλώς τον ω χαρά μας!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

  4. kyriaz Λέει:
    30/03/2009 στο 20:14

    Είμαι απολύτως σίγουρος για την επιτυχία του εγχειρήματος…
    Αν κρίνω μάλιστα από το πρώτο σονέτο….

    Εδώ να πω ότι μου θύμισες την προσπάθεια μου να στρογγυλοποιήσω σε 100 τις αποδόσεις των επιγραμμάτων της Παλατινής-εκεί να δεις ζόρια…Ακόμη το παλεύω…

    Να ‘σαι καλά!

  5. αλέξανδρος ανδρουλάκης Λέει:
    30/03/2009 στο 20:15

    Ποιό παιδάκι άφησε πρώτο σχόλιο; ε;
    ποιό παιδάκι;
    χι, χι, χι!

  6. φαίδρα φις Λέει:
    30/03/2009 στο 20:30

    όμορφη αρχή

    αυτό το τελευταίο
    για το χώμα
    με στεναχώρησε λίγο…

  7. Σοφία Κολοτούρου Λέει:
    30/03/2009 στο 20:37

    Χμμμμ.φφφφφ……δεν παίζω! Με προλάβανε στο πρώτο σχόλιο επειδή καθυστέρησα μερικά λεπτά για να απαντήσω στο κινητό. Μπφφφ…..

  8. αλέξανδρος ανδρουλάκης Λέει:
    30/03/2009 στο 20:58

    Κι εγω καθυστέρησα στο κινητό αλλά όχι για να απαντήσω. Για να πάρω.
    Επι ίσιους ορούς παίξαμε αγαπητή αλλά ήταν γραφτό να κάνω εγώ ποδαρικό.
    Ελπίζω να μην αποδειχτώ κατσικοπόδαρος.

    Υ.Γ. Εχω κι εγώ παρασυρθεί απο το γνωστό στυλ του στιχάκια και το ύφος του ομώνυμου μπλογκ. Νομίζω όμως πως εδώ ίσως θα έπρεπε να μείνουμε στο ύφος των στίχων – που δεν είναι “στιχάκια”.

  9. silia Λέει:
    30/03/2009 στο 21:30

    Το επόμενο σονέτο , θα έχει τίτλο … “Σταλαγμίτες” ;
    ———————————–
    Πόσο πολύ χαίρομαι …
    Πρόσεξε το σαν τα μάτια σου (το καινούριο μπλογκ) …. μη πάθει τίποτε και καταλήξει διασωληνωμένο σε καμιά Εντατική , να σκέφτεσαι την Ευθανασία του …
    Καλή και ευοίωνη αρχή .

  10. Θεοδόσης Βολκώφ Λέει:
    30/03/2009 στο 21:47

    Μια όντως υπέροχη αρχή.

    Βολκώφ

  11. stixakias Λέει:
    31/03/2009 στο 09:49

    #Αλέξανδρε:
    Ευχαριστώ φίλε. Εμείς τα είπαμε και τηλεφωνικά.
    Όντως το όριο μπορεί να γίνει προσεγγιστικό

    #Σοφία:
    Σε πρόλαβε ο Αλέξανδρος και να φανταστείς πως σε εκείνον δεν το είπα

    #ΚostasLogh
    Καλώς σας βρήκα. Σε ευχαριστώ Κώστα

    #Kyriaz:
    Σε ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη

    Σχετικά με την Παλατινή σου προτείνω να το συνεχίσεις το εγχείρημα

    #Φαίδρα:
    Γιατί να σε στενοχωρήσει;

    Σε φιλώ αν αυτό δε σε στενοχωρεί…

    #Silia:
    Είδες;
    Τελικά υπάρχει Θεός

    #Θεόδόσης:
    Να ‘σαι καλά Θεοδόση. Σε ευχαριστώ

  12. klimis Λέει:
    31/03/2009 στο 19:06

    καλοτάξιδος!

  13. stixakias Λέει:
    31/03/2009 στο 20:56

    #Klimis:
    Να σαι καλά! Χάρηκα που πέρασες κι εσύ!

  14. Σοφία Κολοτούρου Λέει:
    08/04/2009 στο 09:39

    Σταλαγμίτες

    Κάποιοι άνθρωποι που ξέρω, σταλαγμίτες
    γεννήθηκαν. Στο χώμα ριζωμένοι,
    γεμίζουν μ’ ό,τι γράφει η Ειμαρμένη.
    Κι οι άλλοι – οι έξωθέν τους οι προφήτες.

    Ψηλώνουν, καθώς πάνω τους μια στάλα
    – λες άγνωστης σοφίας – τους ακουμπάει.
    Και πάνε, η ιστορία όπου τους πάει,
    σ’ όνειρα ξένα, κάποτε μεγάλα.

    Ναι, σταλαγμίτες είναι – για να δράσουν
    χρειάζεται η κίνηση ενός άλλου.
    Ζωηρεύουν τότε – μόνο ν’ αντιδράσουν

    μπορούν. Και μεγαλώνουν, λυπημένοι,
    τους σταλακτίτες βλέποντας, εξάλλου
    στην οροφή – σαν πάντοτε δυο ξένοι.

  15. Σοφία Κολοτούρου Λέει:
    08/04/2009 στο 09:46

    Μπορείτε εδώ Στιχάκια μας να κάνετε κεφαλαίο το Ψ στο ψηλώνουν ή ζητάω πολλά;

    Κι επιπλέον…γράφτε γιατί θέλω να παίξω!

Υποβολή απάντησης