III

Σταλακτίτες ΙΙΙ (Τέλος Συλλογής)

Έτσι μας βλέπω όλους. Σταλακτίτες
Αδιάφορους, νωθρούς και παγωμένους
με κάποιες στην ψυχή κρυμμένες ήττες
να μας κρατάνε ακόμα ενωμένους

Σπαρμένους σε απόσταση ασφαλείας
ο ένας μας να απέχει από τον άλλον
Είδος -η αγάπη εδώ- πολυτελείας
και… πάνω από όλα εχθρικό στο περιβάλλον

Κι αν ένας μας τολμούσε απ’ την πορεία
(αυτή που όρισε ο καιρός να μας πηγαίνει)
να λόξευε έστω από λάθος μια σταλιά

Ίσως να κλέβαμε κι εμείς την ευκαιρία
της κατά τύχην επαφής κι έστω σαν ξένοι
όχι πια μόνοι να… πεθαίναμε αγκαλιά

II

Σταλακτίτες ΙΙ

Τον περισσότερο καιρό μας τον περνάμε
ζητώντας κάποια αντανάκλαση φωτός
στα μάτια μας να αστράψει κι ας πονάμε.
Έτσι μας είπαν ότι πρέπει. Συνεπώς

πάμε κι εμείς μέσα στα πλαίσια του κανόνα
την κατακόρυφη πορεία μας της πλήξης
με συναισθήματα τους μήνες του χειμώνα
(Και τι συναίσθημα στα αλήθεια εδώ να δείξεις…)
 
Κλεισμένος ο καθένας σε μια πάχνη
σαν από ανάσα που κρυστάλλωσε στο κρύο
και σαν ψυχή που βγήκε τρομαγμένη
 
Ανάστροφα εντελώς, σαν την αράχνη
το χώμα, το κοιτάμε σα βραβείο 
δεν ξέρουμε όμως πως κι αυτό μας περιμένει…

I

Σταλακτίτες

Ανάποδα πιασμένοι απ’ την κορφή
τα πόδια πάνω, κάτω το κεφάλι
του κόσμου ψηλαφίζουμε το χάλι
με μόνη αίσθησή μας την αφή

Κάθε χρονιά ψηλώνουμε ένα πόντο
κι αυτό πολύ το χαίρονται οι θαμώνες
Η μούχλα κι η υγρασία εμάς το φόντο
Μούχλα το σώμα μας εδώ και κάτι αιώνες…

Κάνουμε κόντρες ποιος θα πρωτοφτάσει
να ακουμπήσει με το μέτωπο τη γη
και να φιλήσει το είδωλό του με το στόμα

Αιώνες… και κανείς δεν έχει πιάσει
το νόημα που μι άθλια προσταγή
μας κατευθύνει όλους μας… στο χώμα